Biuro Podróży Wycieczki po świecie, Wakacyjny świat, Zabrze

Kraj Grecja

Stolica: Ateny
Powierzchnia: 131 990 km²
Ludność: 11 305,1 tys.
Waluta: euro (EUR), 1 EUR = 100 centów
Język: grecki
Wiza: wiza nie jest wymagana
Napięcie: 220 V

Alonissos

Andros

Antiparos

Ateny

Attyka

Niebiańskie plaże, skarby greckiej architektury i wybrzeże usiane malowniczymi wioskami.

Informacje ogólne

Attyka to historyczna kraina obejmująca półwysep Attycki wraz z Atenami i kilka przybrzeżnych wysp jak Egina i Salamania. Co roku przyciąga rzesze turystów, głównie mieszkańców pobliskiej metropolii, a dzięki dużej różnorodności krajobrazu każdy znajdzie tu coś dla siebie. Często nazywana jest Grecją w miniaturze, gdyż można znaleźć tutaj wiele zabytków, stare wioski żyjące swoim życiem z ciekawym folklorem, wysokie, porośnięta lasami wzgórza i nadmorskie miejscowości z pięknymi plażami. Wybrzeże usiane jest wioskami i małymi miasteczkami dające wytchnienie od zgiełku miasta, a jednocześnie największe skarby greckiej architektury są na wyciągnięcie ręki.

Anavyssos – miejscowość turystyczna położona na południu półwyspu w malowniczej zatoczce. Posiada długą piaszczystą, choć miejscami również żwirową plażę oddaloną nieco od centrum miasta. W sezonie wakacyjnym jeżdżą na nią specjalne autobusy. Przy plaży znajduje się niewiele hoteli, znacznie więcej i o różnym standardzie znajdują się centrum miasta.

Mati – niewielki kurort położony na wschodnim brzegu Attyki nad Morzem Egejskim, oddalony 29 km od Aten. Jest tu dość cicho i spokojnie, a piaszczyste plaże łagodnie schodzące do morza stwarzają wspaniałe warunki na rodzinny wypoczynek.

Agii Theodori – oddalony 65 km od Aten typowo grecki kurort wypoczynkowy będący wspaniałą bazą wypadową do poznawania dziedzictwa starożytnej Grecji.

Lavrio – miasto z dużym portem pasażerskim i oddzielnym, urokliwym portem jachtowym z dobrą bazą turystyczną bliżej centrum. Kursują tu regularne promy w stronę Cyklad i dalszych wysp. Wybrzeże zajęte jest w znacznej mierze przez porty i niewysokie skały.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Mikrolimano – niewielka miejscowość z wąską, piaszczysto-żwirową plażą w spokojnej zatoce.

Porto Ennia – kameralna wioska wschodniego wybrzeża położona w pięknej, choć niewielkiej lagunie z piaszczystą plażą.

Kaki Thalassa – niewielka miejscowość z piaszczysto-żwirową, szeroką choć nie długą plażą, położoną na obrzeżach miasta. Idealne miejsce na ciche wakacje w sielankowej atmosferze miasteczka.

Porto Rafti – Popularna miejscowość nadmorska pełna domków wakacyjnych i posiadłości prywatnych Ateńczyków, którzy odpoczywają tu od zgiełku stolicy. Ma niewątpliwy urok i posiada kilka wąskich plaż żwirowych oddzielonych wystającymi skałami.

Voula – kurort z piaszczystymi plażami i bardzo dobrze rozwiniętymi usługami przy nich. Jest tu zarówno boisko do piłki plażowej, wypożyczalnie sprzętu i skuterów wodnych jak i wiele barów i restauracji.

Kuchnia

Głównym składnikiem kuchni greckiej jest oliwa z oliwek, której zalety doceniano już w starożytności używając jej w kosmetyce po kąpieli, a także polewano mięsa smażone na ruszcie. Obecnie jest podstawą wszystkich greckich potraw i służy nie tylko do smażenia, ale często w dużych ilościach dodawana jest do sałatek, sosów a nawet zup. Jest również jednym z powodów uznania kuchni greckiej za jedną ze zdrowszych i smaczniejszych, gdyż oliwa jest lekko strawa i posiada delikatny smak nadający charakteru poszczególnym potrawom.

Kuchnia grecka ma wiele zapożyczeń z typowej kuchni śródziemnomorskiej i bałkańskiej – często dodawany jest czosnek, liście winorośli i duża ilość warzyw, pomidorów i papryki. Bazą wielu produktów jest baranina i ryby. Bez wątpienia odróżnia ją jednak ser feta, produkowany w różnych odmianach, typowe greckie zupy i sosy, oraz sposób przyrządzania niektórych dań.

Kuchnia grecka jest bardzo popularna w Europie, ale jadąc do Grecji może nas w niej zaskoczyć nie tylko bogactwo menu, ale też tradycje kulinarne. Pierwszym zaskoczeniem może być sposób podawania potraw, gdyż większość podawana jest w temperaturze pokojowej. Grecy uważają, że taka temperatura najbardziej uwydatnia smak. Poza tym, zamawiając w restauracji obiad kilkudaniowy dostaniemy wszystko naraz gdyż idea podawania dań kolejno jest w tym kraju obca. A jeżeli siedzimy przy stoliku z kilkoma osobami, które zamawiają to samo można dostać wielki półmisek z potrawą, z którego każdy nabierze ile sobie życzy. Suto zastawione stoły z kolorowymi potrawami są typowe dla kuchni greckiej. Obojętnie co zamówimy na na stole zawsze znajdzie się woda i chleb, będący dodatkiem do większości potraw.

Rytm dnia w Grecji sprawia też, że pory i ilość posiłków różni się od panujących np. w Polsce. W Grecji nie jest popularne pełne śniadanie, a często słyszy się, że w ogóle się go nie jada. Dla Greka śniadaniem jest zazwyczaj filiżanka kawy i sucharki, biszkopt lub placek z dżemem. Przed południem jako przekąska typowe jest ciasto tyropitta, wypełnione gorącym płynnym serem feta. Obiad spożywa się ok. 14-17, a głównym posiłkiem jest kolacja jedzona zwykle na mieście w restauracjach lub tawernach ok. godz. 20-22. Oczywiście w hotelach rytm ten może się różnić, gdyż znaczna większość dostosowuje się do potrzeb turystów. W większości restauracji menu pisane jest po angielsku, a w kurortach popularnych wśród naszych rodaków zdarzają się pisane po polsku.

Jeżeli chcemy spróbować typowej greckiej kuchni warto udać się do kameralnych tawern, gdzie jadają mieszkańcy. Popularne przed jak i między posiłkami są tzw. mezedes, czyli przystawki.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Panujące tu już od maja wysokie temperatury przyczyniają się do rosnącej popularności kawy przygotowanej na zimno – Frappe – podawanej w wysokich szklankach, robiona na bazie wody mineralnej z dodatkiem mleka i cukru.

Ważnym elementem greckiej kuchni jest wino, które doceniane było już w starożytności, a sposób jego powstania opisuje mitologia. By uchronić swego nieślubnego syna Dionizosa przed gniewem Hery, Zeus zamienił go w barana. Bogini jednak nie dała się oszukać i przywróciła mu człowieczą postać, ale ukarała go obłędem. Szalony Dionizos żeglował po morzu i podczas jednej wyprawy poznał rolnika o imieniu Ikarios, który nauczył go uprawiania winorośli. Sok z zebranych winogron sfermentował, a Ikarius chcąc ukarać Dionizosa za niedopilnowanie kazał mu go wypić. Historia, kończy się dość tragicznie, gdyż odurzony bóg zabił rolnika, ale od tamtej pory kojarzony jest w mitologii z winem i zabawą.

Charakterystyczne w smaku i nie występujące poza Grecją jest wino Retsina, które jest młodym winem przyprawionym sosnową żywicą. Po wytłoczeniu leżakuje zaledwie kilka tygodni i nadaje się do spożycia, jednak po mniej więcej roku, jej smak przypomina ocet. Narodowym trunkiem Grecji jest też „ouso me mese”, znane jako ouzo – 48-procentowy alkohol doprawiany anyżem i koprem. Międzynarodową sławę wśród alkoholi zyskała również Metaxa – brandy z dodatkiem wina i mieszanki przypraw. By wyprodukować dobry trunek destyluje się dwukrotnie alkohol, który następnie leżakuje od 3-15 lat. Dopiero po tum czasie dodawane są do niego wino i zioła, które tworzą charakterystyczny smak. Niektórzy twierdzą, że niegdyś dodawano też płatki róż. Alkohol jest następnie słodzony, trafia do dębowych beczek i czeka ok. pół roku na rozlanie do butelek.

Kuchnia ateńska, ze względu na wielkość i kosmopolityczny charakter miasta, ma bardzo wiele wpływów kuchni innych krajów, ale znajdziemy tutaj też greckie potrawy wywodzące się lub popularnie głównie w stolicy. Dobrym przykładem jest saganaki – przystawka popularna w środkowej części kraju składająca się z plastrów sera kaseri lub kefalotyri usmazonych w oliwie, podawanego często z cytryną. Typowym meze dla Aten, zwłaszcza na wiosnę, jest Sparangia kai aginares – lekko gotowane zielone szparagi i karczochy przyprawiane oliwą i cytryną. Inną ciekawą i bardzo smaczną specjalnością regionu jest Melitzanes imam baildi – bakłażany z farszem z cebuli, pomidorów i doprawione ziołami.

Obyczaje

W Grecji tożsamość osoby oraz jej status społeczny wyznacza przynależność do rodziny. Jest ona nieco inaczej pojmowana niż na Zachodzie, gdyż jest grupą krewnych nie tylko noszących jedno nazwisko, ale tez mieszkających razem. Typowe greckie domy są bardzo obszerne by pomieścić kilku pokoleniową rodzinę. Poza tym ma ona bardzo patriarchalny charakter, co sprowadza się do tego, że status społeczny kobiety określa związek z mężczyzną. W ostatnich czasach te surowe reguły zostały złagodzone, a kobiety stają się coraz bardziej niezależne. W 1983 r. zniesiono też ustawowy obowiązek wnoszenia posagu podczas wydawania córki za mąż. Tradycja ta wywodziła się z wysp Morza Egejskiego, gdzie dom rodzinny należał do kobiety jako opiekunki ogniska domowego, jednak w dobie kryzysu zwyczaj ten został zniesiony co znacznie odciążyło wielodzietne rodziny. Tradycją jednak nadal jest przekazywanie sukni panny młodej przez jej matkę i szycie ubrań lub pościeli przez kobiety z rodziny oraz wkładanie do rękawiczki panny młodej kostki cukru by miała słodkie życie w małżeństwie. Greckie wesela są bardzo huczne, taneczne i czasem przeciągają się na kilka dni. W miasteczkach i wsiach z tradycjami zdarza się, ze orszak panny młodej przemierza ulice co jest bardzo ciekawym widowiskiem.

W Grecji miejscem szczególnie często odwiedzanym są klasztory, gdzie wymagany jest odpowiedni ubiór zakrywający kolana i ramiona. Również do wielu innych miejsc nie można wejść w stroju plażowym.

W kościołach i klasztorach nie można robić zdjęć, natomiast w muzeach tylko bez użycia flesza, o ile nie ma piktogramów z zakazem. Często również możliwość robienia zdjęć w obiektach wiąże się z wykupieniem zgody w kasie.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

W greckich barach często można zobaczyć zamyślonych mieszkańców, którzy siedzą nad planszami. Grają oni w Tavli – grę uznawaną za jedną z najstarszych na świecie, która przybyła do Grecji prawdopodobnie z Egiptu ponad 5 tys. lat temu. Jest ona znana na całym świecie jako Backgammon.

Grecy uważani są za naród radosny, który bawi się często, głośno i długo. Widać to zwłaszcza na różnego rodzaju światach i festiwalach, jak również w zwykły dzień na ulicach, gdzie słychać muzykę. W Grecji znanych jest ponad 150 rożnych tańców, często regionalnych, a większość z nich tańczy się w kole lub korowodzie. Najpopularniejszy z nich to kalamantianos i zeimbekikos – czyli solowy taniec mężczyzn do muzyki wygrywanej na bouzouki. Najbardziej znanym na świecie jednak jest taniec Greka Zorby – który nawiązuje do kroków „tańca rzeźników” dawnego Konstantynopola.

Ciekawym świętem jest Atenaja – przypadające na środek lata święto wywodzące się ze starożytności. Niegdyś obchody tego święta miały postać wielkiej ceremonii – dwie szlachetnie urodzone dziewczyny w wieku 7-12 lat już 9 miesięcy przed świętem zamykano w sanktuarium Ateny by dobrze je przygotować do święta. Pozostała ludność dzień przed świętem spotykała się na nocnym czuwaniu, a o świcie biegacze zapalali pochodnie i biegli na szczyt Akropolu. Zmierzało tam wtedy bardzo dużo procesji oraz ludzi chcących złożyć ofiary ze zwierząt. Młode dziewczęta niosły szaty, które miały odziać posag Ateny, a następnie były przedstawiane społeczeństwu. Główne obchody odbywały się w Erechtjonie, gdzie składano ofiary na cześć bogów, a następnie odbywała się wielka uczta dla mieszkańców. Do dziś zachował się nocny bieg do Akropolu i wspólne biesiadowanie.

Aktywny wypoczynek

Region Attyki daje możliwość uprawianie wielu sportów – począwszy od sportów wodnych na świetnie wyposażonych plażach, przez jeździectwo, piłkę plażową, paralotniarstwo po trekking i wspinaczkę po pobliskich stromych miejscami wzgórzach. Niewielkie przystanie są świetną bazą wypadową na Cyklady i dalsze wyspy, a na wielu można też udać się w błękitny rejs połączony ze zwiedzaniem urokliwych miejscowości nadmorskich i kąpielą w morzu. Attyka posiada bardzo wiele wytyczonych szlaków rowerowych o większym lub mniejszym stopniu trudności, a mapy rowerowe regionu można dostać w każdej informacji turystycznej.

Wycieczki Fakultatywne

Saloniki – drugie największe miasto Grecji sięgające historią III w. p.n.e., kiedy to zostało założone przez cesarza Kassandrosa i nazwane od imienia jego żony – Thessaloniki. Kiedy dostało się pod panowanie rzymskie szybko zyskało na znaczeniu i stało się głównym węzłem na szlaku z Rzymu na Wschód. Z tego tez powodu było atakowane i zdobywane przez Arabów, Normanów, władców Epiru i Bizancjum oraz Turków. W XV w. zostało sprzedane Wenecji, jednak wkrótce byli właściciele zdobyli je ponownie i na pięć stuleci miasto znalazło się w granicach Imperium Ottomańskiego. W tym czasie przekształciło się w metropolię i stało się w XX w. centrum działalności Młodych Turków. Tutaj również przyszedł na świat turecki przywódca ostatniego wieku – Ataturk. Miasto zamieszkiwane było przez wiele społeczności co przyczyniło się do powstania wielu ciekawych zabytków różnych epok i stylów. Pod koniec I wojny światowej dużą część miasta, głównie dzielnicę żydowską strawił pożar, który był jedną z głównych przyczyn migracji Żydów z Salonik do Palestyny. W dwudziestoleciu międzywojennym nastąpiło znaczne przemieszanie ludności tureckiej, bułgarskiej i greckiej. Miasto nazywane przez Żydów "Drugą Jerozolimą" dostało się pod okupację niemiecką, podczas której zamordowano 97% tej społeczności. Kiedy Grecja odzyskała miasto ludność turecka i bułgarska w znacznym stopniu została wysiedlona, przez co do dnia dzisiejszego istnieje napięta atmosfera w relacjach tych krajów.
Miasto o tak bogatej i zawiłej historii posiada wiele pamiątek po dawnych dziejach. Jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów jest Biała Wieża wchodząca dawniej w skład fortyfikacji wybudowanych przez sułtana Sulejmana Wspaniałego. Dziś mieści się w niej Muzeum Sztuki Bizantyjskiej, a z wysokiego tarasu rozpościera się widok na port i miasto. Warto zobaczyć również Łuk wybudowany w III w. dla uczczenia zwycięstwa tetrarchy Galeriusza nad Persami i poświęcone mu Mauzoleum. Poza agorą i rzymskim Forum na uwagę zasługuje najważniejszy kościół miasta – św. Demetriusza, który jest patronem miasta. Inne cenne zabytki to: obwarowania bizantyjskie, w których skład wchodzi "Cytadela o Siedmiu Wieżach", tureckie meczety i świątynie bizantyjskie pochodzące z V - XII w.

Meteory – zbudowane na wysokich skałach piaskowca klasztory prawosławne sięgające XIV w., które znajdują się na krańcu równiny tesalskiej niedaleko Kalampaki. Pierwsze wspólnoty religijne pojawiły się w tej okolicy ok. X w. i zamieszkiwały pobliskie jaskinie. Według legendy pierwszy monastyr, nazwany później Wielkim, założył na skałach św. Atanazy, który wzniósł się podobno na skałę na skrzydłach orła. Faktem jest natomiast, że klasztor założono w 1336 r. podczas wojen między Bizancjum a Serbią, kiedy mnisi potrzebowali schronienia. Ukrywał się tu wtedy również następca serbskiego tronu – Jan Paleolog. Największe czasy świetności przypadły na lata panowania osmańskiego, kiedy to klasztory bardzo się bogaciły. Wskutek kłótni opatów w XVIII w., a także postępującej erozji i błędom w budownictwie starych budynków klasztor zaczął podupadać. Z wybudowanych tu 24 klasztorów znajdujących się na różnych skalach, obecnie zamieszkałych jest 6. Początkowo wszystkie produkty potrzebne do życia i materiały budowlane były wciągane na linach, ale po udostępnieniu kilku monastyrów zwiedzającym, dla ich wygody wybudowano pomosty i schody. By zwiedzić klasztor panowie muszą mieć ubrane długie spodnie, a panie zakryte ramiona kolana i ramiona.

Delfy – miejscowość, która w starożytności była centrum kultu boga Apollina uważana za "pępek świata". Znajdowała się tu słynna wyrocznia gdzie Pytie przepowiadały przyszłość. Warto zobaczyć tu Święty Okręg oraz muzeum ze znaleziskami i starymi rycinami.

Epidauros – miejsce gdzie od VI w. p.n.e. do IV w. istniało najsłynniejsze miejsce kultu boga-uzdrowiciela Asklepiosa. Poza świątynią boga z jego 7-metrową siedzącą statuą w formie ołtarza, warto zobaczyć najlepiej zachowany amfiteatr w Grecji, który posiada niesamowitą akustykę i mieścił 14 tys. widzów. Inne ciekawe zabytki to ruiny łaźni i sypialni, gdzie chorzy oczekiwali na uzdrowienie podczas snu.

Mykeny – starożytne miasto w północno-wschodniego Peloponezu, które ok. dwa tysiące lat przed naszą erą było ośrodkiem kultury mykeńskiej – jednej z najstarszych w Europie. Straciło jednak na znaczeniu już w starożytności kiedy zostało zdobyte przez Achajów i zniszczone przez Dorów. Znajduje się tu obecnie duże stanowisko archeologiczne, gdzie można podziwiać odkryte ruiny akropolu – nazywanego mykeńska cytadelą, pozostałości pałacu oraz grobowce, z których jeden przypisuje się mitycznemu królowi Myken – Agamemnowi, dzięki znalezionej w nim złotej masce.

Korynt – miasto portowe leżące przy Przesmyku Korynckim, który łączy Peloponez z lądową częścią Grecji. Dzisiejsze miasto położone jest kilka kilometrów od starożytnych ruin, które leżą we wsi Archea Korinthos. Znajdują się tu m.in. ruiny świątyni Apollina z V w. p.n.e., a powyżej, na stromej skarpie wznosiła się słynna w starożytnej Grecji świątynia Afrodyty uważana za miejsce sakralnej prostytucji, która nie przetrwała do naszych czasów. Warto zobaczyć również dobrze zachowane obwarowania średniowiecznej twierdzy.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Athos – święta góra gdzie znajduje się Republika Mnichów, posiadająca do dziś autonomię i swoją władzę. Od półwyspu Chalkidiki oddziela go granica strzeżona przez policję. Przed wjazdem do Athos trzeba postarać się o wizję wjazdową – przy wycieczkach zorganizowanych wszystkie formalności załatwia pilot, jednak przy indywidualnym podróżowaniu może wiązać się to z długim oczekiwaniem. W republice można przebywać maksymalnie 3 dni, po tym czasie konieczne jest ubieganie się o przedłużenie pobytu, które może być odrzucone. Warto zwiedzić niesamowity zespół klasztorny, do którego od 1060 r. nie mogła wejść żadna kobieta. W republice obowiązuje skromny, stonowany strój, co w praktyce oznacza zakryte kolana i ramiona. Na półwyspie znajduje się 20 klasztorów, z których 17 należy do Grecji, a pozostałe są serbskie, rosyjskie i bułgarskie. Nadal zamieszkiwane jest przez mnichów i ich pomocników. Poza zawodowymi fotografami, którzy uzyskali pisemną akredytację, istnieje zakaz robienia zdjęć, nie wspominając o filmowaniu. Ważną zasadą republiki jest również zakaz przemieszczanie się w grupach liczących więcej niż 10 osób dla wyznawców innych religii niż prawosławie.

Teby – miasto, które w starożytności było centrum polityczny środkowej części Grecji, a obecnie mieszka tu mniej niż 20 tys. ludzi. Nawiązują do greckiej mitologii i opowiadań Teby to miejsce narodzin Dionizosa, Heraklesa i późniejszego króla – Edypa. Istnieje również wiele śladów świadczących o tym, że miasto było jednym z centrów cywilizacji mykeńskiej na podbitym lądzie. Miasto bardzo szybko się rozwijało i stało się konkurencją Aten – rywalizacja między miastami sprawiła, ze w wojnach perskich i peloponeski Teby stawały się sojusznikiem każdego kraju, chcącego podbić Ateny. Największą klęską miasta była walka z Macedonią, kiedy to miasto zostało prawie doszczętnie zniszczone, a wszyscy mieszkańcy dostali się w niewolę. Można podziwiać tu ruiny Kadmey – akropolu tebańskiego, na którym wybudowany garnizon macedoński – obecnie również ruiny.

Sparta – miasto Peloponezu będące stolicą Lekonii, które jest jednym z najbardziej znanych i znaczących w historii Grecji. W skład nowożytnej miejscowości wchodzą ruiny starożytnej Sparty i średniowiecznej Mistry. Historia Sparty sięga aż XII w. p.n.e. kiedy to stała się jedną z osad Dorów zasiedlających tereny Peloponezu. Cztery wieki później powiększone znacznie miasto słynęło jako potęga militarna. Dzięki zastosowaniu falangi Spartanie stłumili zbuntowaną ludność meseńską, założyli Związek Peloponezki i przez długie lata posiadali hegemonię na Peloponezie. Według podań założycielem miasta był legendarny Likurg, który podobno otrzymał od wyroczni delfickiej wytyczne jak dobrze kierować państwem i flotą, co podnosiło jego prestiż. Decyzje podejmowane były przez króla i Radę Starszych – szanowanych obywateli, którzy godnie przeżyli 60 lat. Po krótkim sojuszu, Sparta weszła w konflikt z Atenami i po zwycięstwie w wojnie peloponeskiej zdobyła znaczne wpływy Hellady. Ok. III w. p.n.e. Sparta utraciła znaczenie na rzecz Teb, a główna przyczyną był spadek liczby obywateli w wyniku licznych wojen, przez co nie mogła wystawić znaczącej armii. Jasnością i respektowaniem prawa, prostym życiem i ustrojem politycznym Sparta zachwycała jeszcze długo nawet największych filozofów, jak np. Platon. Do dziś ludność Sparty jest przykładem oddania idei wielkości państwa i organizacji społeczeństwa.

Ateny – stolica Grecji stanowiąca kolebkę demokracji, której historia przekracza 3 tys. lat. Jest również jednym z najważniejszych destynacji turystycznych Europy z imponującymi zabytkami starożytności. Rozłożone są między Zatoką Sarońską i czterema wysokimi wzgórzami, będącymi częścią miasta – Egaleo na południowym zachodzie dochodzący do wysokości 414 m n.p.m., Parnitha – sięgająca 1423 m n.p.m na zachodzie, Imittos – wysoki na 1026 m n.p.m. na wschodzie i górujący północy Pentelikon – 1108 m n.p.m. Ateny podzielone są trzema uskokami tektonicznymi co skutkuje częstymi, choć przeważnie niedużymi trzęsieniami ziemi. Ostatnie duże trzęsienie w 1999 r. poskutkowało zmianą przepisów budowlanych w mieście. W starożytności wstrząsy w mieście tłumaczono jako gniew bogów i składano im dary. W mieście znajduje się wiele śladów po bogatej historii miasta. Miasto założone zostało na pozostałościach twierdzy mykeńskiej na wzgórzu Akropolis, gdzie następnie również na sąsiadujących wzgórzach powstało miasto z dużą agorą (antyczny rynek), aeropagiem, gdzie odbywały się sądy, duża ilością świątyń poświęconych rożnym bóstwom i gmachami publicznymi. Nazwa miasta pochodzi od greckiej bogini mądrości Ateny. Według mitologii kiedy bogowie olimpijscy dzielili między siebie ziemie, gdzie mają być szczególnie czczeni Posejdon i Atena upodobali sobie szybko rozwijające się miasto nad Zatoką Sarońską. Ponieważ nie mogli osiągnąć kompromisu a kłótnie były coraz bardzie zażarte zwrócili się do mieszkańców by oni sami zdecydowali któremu bóstwu chcą składać cześć. Zdecydowali oni, że oddadzą miasto bogowi, który podaruje im najbardziej przydatną rzecz. Posejdon ofiarował wodę, która wytrysnęła ze źródełka. Atena natomiast stworzyła drzewko oliwkowe i pokazała jak zrobić oliwę z oliwek, która do dnia dzisiejszego jest podstawą greckiej kuchni. Najważniejszym miejscem Aten jest Akropol na wapiennym wzgórzu, gdzie znajduje się Partenon – świątynia Ateny Partenos (Dziewicy) wykonana w doryckim stylu przez Peryklesa, a rzeźby wykonał sam Fidiasz. Inne ważne budowle to Propyleje – stanowiące wejście na święte wzgórze, Erechtjon poświęcony Atenie i Posejdonowi oraz świątynia Nike. By zapoznać się dokładnie z bogatą historia miasta warto udać się do znajdującego się niedaleko Muzeum Archeologicznego. W mieście znajduje się bardzo wiele budynków i świątyń, na których poznanie trzeba przeznaczyć znacznie więcej niż jeden dzień. Najważniejsze to: Agora z Wieżą Wiatrów, pozostałościami po Hibliotece Hadriana i meczetem Fethiye Tzami, Aeropag, Tezejon, Teatr Dionizosa, Świątynia Zeusa Olimpijskiego oraz Kalimarmaron – stadion olimpijski z IV w. p.n.e. będący miejscem pierwszej nowożytnej olimpiady po odrestaurowaniu.

Sunion – przylądek Półwyspu Attyckiego wysunięty na południe, gdzie na stromej skarpie znajdują się ruiny świątyni Posejdona. Budowlę wzniesiono ok. V w. p.n.e. i pełniła rolę ołtarza otoczonego ogromnymi kolumnami, gdzie składano ofiary bogu mórz. Świątynia jest również wspaniałym punktem widokowym na Morze Egejskie, a zachody słońca przyciągają tu romantyków.

Grecki wieczór – odbywające się w tawernach wieczory, organizowane często prywatnie lub przez biura podróży to świetna okazja do poznania ciekawej kultury regionu i tradycyjnej kuchni. Często odbywają się pokazy tańca i nauka Zorby.

Najczęściej Zadawane Pytania

Kiedy najlepiej jechać do Attyki?
Sezon wypoczynkowy zaczyna się tu od maja i trwa do października, ale duża ilość turystów przyjeżdża w te rejony w chłodniejsze miesiące by uniknąć upałów przy zwiedzaniu Aten.
Region przyciąga co roku tysiące turystów, nie tylko ze względu na cudowne zabytki i plaże, ale również wiele świąt i festiwali, których obchody są unikalną atrakcją turystyczną. Ciekawym świętem jest obchodzonym w stolicy jest Atenaja – przypadające na środek lata święto wywodzące się ze starożytności. Inne święta z długimi tradycjami to Diomeje – ku czci Heraklesa, Dionizje – święto wina oraz Tesmoforie – ku czci bogini Demeter obchodzone 10-17 października – wśród młodych mam organizowany jest wtedy konkurs z najładniejsze niemowlę. Bardzo tradycyjnie obchodzona jest Wielkanoc, a w Wielki Poniedziałek na polach i wzniesieniach na peryferiach często puszcza się kolorowe latawce.

Jaka waluta obowiązuje w Grecji i jakie są orientacyjne ceny?
W Grecji od 2002 r. obowiązuje wspólna dla całej Unii Europejskiej waluta – Euro. Konsekwencją tego są nieco wyższe ceny niż w Polsce. Ceny również różnią się w sklepach w centrum miast czy w dużych kurortach od cen peryferii i wiosek turystycznych.

Gdzie i jakie pamiątki kupić w Attyce?
Miejscem, gdzie można kupić najciekawsze pamiątki są Ateny, a w nich zasługujące na szczególną uwagę:ogromny dom handlowy Attyka, gdzie królują sklepy najlepszych światowych marek oraz targowisko Monastiraki (czynne codziennie), gdzie można dostać tradycyjne instrumenty, hafty, koronki, tkaniny, alkohol, zioła i wszelkiego rodzaju oryginalne pamiątki. Jeżeli chcemy zdobyć produkty i spróbować przyrządzić greckie dania warto udać się również na ulicę Athins, gdzie handluje się świeżymi rybami, owocami morza, mięsem i ziołami. W kurortach nadmorskich działa wiele niewielkich sklepików z pamiątkami nawiązującymi do regionu jak i całego kraju.
Trzeba pamiętać, że większość sklepów poza centrum zamykana jest podczas sjesty ok. godz. 14-17, ale potem czynne są do 21.00. W poniedziałki, środy i soboty godziny otwarcia sklepów są krótsze i kończą się w porze sjesty. W centrum miasta, zwłaszcza w centrach handlowych rezygnuje się z pory sjesty lub ogranicza się ją tylko do godziny.

Jaki czas obowiązuje w Grecji?
Czas lokalny jest późniejszy o godzinę od obowiązującego w Polsce, więc po przylocie przestawiamy zegarek o godzinę do przodu.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Jak poruszać się po Attyce?
Najtańszym i najpowszechniejszym środkiem transportu są autobusy zapewniające bardzo dobry dojazd do stolicy kraju jak również wzdłuż wybrzeża. Zwiedzając Ateny mamy dodatkowo do wyboru metro, trolejbusy i tramwaje, a także kolej podmiejską dojeżdżającą do kilku bliższych miejscowości nadmorskich. Ze stolicy można do kurortów dojechać tez często kursującymi busami.

Alternatywnym rozwiązaniem jest wynajęcie auta. Polskie prawo jazdy często nie jest akceptowane przez lokalne służby więc lepiej mieć europejski dokument. Przepisy drogowe są traktowane dość dowolnie przez Greków dlatego należy zwiększyć uwagę na jeżdżących obok.

Jakie są ograniczenia celne w Grecji?
Przewóz towarów podlega ograniczeniom ilościowym na zasadach obowiązujących w UE, co oznacza w praktyce, że rzeczy osobiste i sprzęt na własny użytek nie podlega ograniczeniom celnym. W przypadku towarów można wwozić i wywozić: do 800 szt. papierosów, 200 szt. cygar, 10 l spirytusu, 20 l mocniejszego alkoholu, 90 l wina i 110 l piwa.

Jakie dokumenty potrzebne są w razie konieczności skorzystania z służby zdrowia w Grecji?Służba zdrowia, zarówno prywatna jak i publiczna jest w Grecji ogólnodostępna. Przed wyjazdem można starać się w oddziale NFZ o wyrobienie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EUKZ), która daje możliwość korzystania z podstawowej służby zdrowia w przychodniach i szpitalach. Warto jednak wykupić prywatne ubezpieczenie kosztów leczenia, które w razie konieczności pokryje wyższe koszty i transport medyczny. Jeżeli posiadamy ubezpieczenie prywatne należy zapoznać się z jego warunkami, gdyż w większości przypadków ubezpieczeniem objęte są koszty leczenia powyżej pewnych kwot, które należy samemu opłacić.

Ze względu na inną florę bakteryjną należy starannie wybierać restauracje lub jadać w hotelach i przestrzegać podstawowych zasad higieny. Turyści powinni pić wyłącznie wodę butelkowaną, ewentualnie gotowaną co najmniej 10 min. Szczepienia ochronne nie są wymagane i nie ma zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych, niemniej przed wyjazdem warto sprawdzić czy szczepienia nie są zalecane sezonowo.

Ważne informacje MSZ

Dokumentem uprawniającym do wjazdu i wyjazdu z Grecji tak jak i innych krajów Unii Europejskiej jest dowód osobisty lub paszport. Lecąc do Grecji samolotem nie potrzebujemy paszportu, jednak podróżując autokarem czy samochodem przed wyjazdem należy się upewnić czy trasa nie przebiega przez kraje, gdzie wymagany jest paszport.

W Grecji nie ma obowiązku meldunkowego jeżeli pobyt nie przekracza 90 dni i nie jest w tym czasie podejmowana praca na terenie kraju.

Szczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na stronie MSZ: www.msz.gov.pl lub na stronie ambasady polskiej w Atenach www.athens.polemb.net

Najbliższe ambasady i konsulaty:

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Greckiej

Grecja, Ateny, Chryssanthemon 22, 154 52 Paleo Psychiko
Tel.: +302106797700 Tel. dyżurny: +306936554629 Faks: +302106797711
www.athens.polemb.net

Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Pireusie

Grecja, Pireus, 57, Akti Miaouli, 185-36
Tel.: (00-302-10) 429-23-44 Faks: (00-302-10) 429-23-45

Chalkidiki

Chios

Epirus

Evia

Grecja Środkowa

Grecka Macedonia

Ikaria

Ios

Itaka

Karpathos

Kefalonia

Keos

Korfu

Kos

Kreta

Lefkada

Lesbos

Limnos

Milos

Mykonos

Naxos

Paros

Patmos

Peloponez

Riwiera Olimpijska

Rodos

Saloniki

Samos

Samotraka

Santorini

Skiathos

Skopelos

Syros

Tesalia

Thassos

Tinos

Zakynthos

Grecja: Alonissos , Andros , Antiparos , Ateny , Attyka , Chalkidiki , Chios , Epirus , Evia , Grecja Środkowa , Grecka Macedonia , Ikaria , Ios , Itaka , Karpathos , Kefalonia , Keos , Korfu , Kos , Kreta , Lefkada , Lesbos , Limnos , Milos , Mykonos , Naxos , Paros , Patmos , Peloponez , Riwiera Olimpijska , Rodos , Saloniki , Samos , Samotraka , Santorini , Skiathos , Skopelos , Syros , Tesalia , Thassos , Tinos , Zakynthos

Wybierz region Alonissos , Andros , Antiparos , Ateny , Attyka , Chalkidiki , Chios , Epirus , Evia , Grecja Środkowa , Grecka Macedonia , Ikaria , Ios , Itaka , Karpathos , Kefalonia , Keos , Korfu , Kos , Kreta , Lefkada , Lesbos , Limnos , Milos , Mykonos , Naxos , Paros , Patmos , Peloponez , Riwiera Olimpijska , Rodos , Saloniki , Samos , Samotraka , Santorini , Skiathos , Skopelos , Syros , Tesalia , Thassos , Tinos , Zakynthos